Spowiedź Św.

przez cały tydzień:
30 min przed Mszą Św.

w I piątek miesiąca:
16:00 - 17:00

Chrzest Św.

Dziecko do chrztu zgłaszają rodzice w biurze naszej parafii.

• Sakrament chrztu udzielany jest w każdą niedzielę na mszy św. o godzinie 11:30
• chrzest należy zgłosić i spisać akt w tygodniu przed datą chrztu
• zgłaszając chrzest należy przedstawić: akt urodzenia dziecka z USC, dane personalne i adres rodziców chrzestnych oraz zaświadczenia, jeśli są spoza parafii, że mogą pełnić obowiązki rodziców chrzestnych

Chrzestnym może być osoba ochrzczona, bierzmowana, praktykująca, jeżeli żyje w sakramentalnym związku małżeńskim.

CHRZEST - CO MOŻEMY ZROBIĆ DLA NASZEGO DZIECKA?

Jezus powiedział do Apostołów: "Idźcie wiec i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” (Mt 28, 19). Przez chrzest człowiek rodzi się do życia Bożego. Chrzest jest Paschą, czyli przejściem ze stanu śmierci grzechu do życia w łasce, z niewoli szatana do wolności dzieci Bożych. Chrzest włącza do wspólnoty Kościoła - Ciała Mistycznego Chrystusa - obdarza nadzieją i miłością i otwiera drogę do nieba. Zewnętrznym znakiem chrztu jest polanie wodą głowy przyjmującego sakrament i wymówienie słów: „Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. Właściwym miejscem udzielania chrztu jest Kościół parafialny, a właściwym czasem sprawowania tego sakramentu – niedzielna Msza Święta. Jeśliby prezbiter lub diakon był nieobecny, a życiu dziecka zagrażało niebezpieczeństwo (np. w szpitalu), chrztu udzielić może każdy człowiek, kierujący się właściwą intencją. Taki chrzest jest ważny, trzeba go potem zgłosić w kancelarii parafialnej oraz dopełnić obrzędów sakramentalnych w Kościele.

ISTOTNE INFORMACJE DUSZPASTERSKIE NA TEMAT SAKRAMENTU CHRZTU

Praktyka duszpasterska, w odróżnieniu od wykładanej w seminarium teorii, ma różne oblicza. Życie niesie ze sobą także sytuacje, które za nic nie przystają do teoretycznych założeń.

Trzeba wówczas manewrować między słusznymi zasadami teologicznymi a oczekiwaniami ludzi, którzy najczęściej nie mają zbyt dużego pojęcia ani zrozumienia dla teologii. Argumenty księdza ich nie przekonują, bo często chodzi im tylko o wyprowadzenie dziecka na spacer, co - jak powszechnie wiadomo - można bezpiecznie zrobić dopiero po chrzcie albo o to, „co sobie ludzie pomyślą". Ekonomia zbawienia i wszczepienie w Kościół w takich sytuacjach schodzą, niestety, na drugi plan.

CZY KSIĄDZ MA PRAWO ODMÓWIĆ?

Zacznę od kontrowersyjnej i zarazem bardzo życiowej kwestii: czy ksiądz lub szerzej - Kościół, ma obowiązek ochrzcić każde dziecko, które rodzice przyniosą do chrztu? Czy ksiądz ma prawo odmówić? Być może zetknęliśmy się kiedyś osobiście z taką sytuacją albo słyszeliśmy o niej od znajomych, i oburzyło nas postępowanie kapłana. Pytanie, czy słusznie? Może zatem spróbujmy zrozumieć punkt widzenia Kościoła.

Na pewno w takich okolicznościach nikt nie chce krzywdzić dziecka i odmawiać mu udzielenia tego sakramentu na złość, by odegrać się na rodzicach albo ich szantażować. Powodem ewentualnej odmowy jest jedynie godność, istota i natura działania samego sakramentu. Sakrament ten do swej owocności wymaga, by udzielać go w atmosferze wiary. Chrzest wymaga pewnej otoczki, środowiska, w którym jego owoce będą mogły rozwijać się i dojrzewać. Chrztu nie można sprowadzać tylko do formalności: wpisu do ksiąg parafialnych, sprawdzenia kartek od spowiedzi i udziału w obrzędach. Jest to co prawda istotny element sakramentu, ale na tym jego działanie się nie wyczerpuje.

KONIECZNOŚĆ WIARY

Od samego początku chrzest był nierozerwalnie związany z wiarą. Gdy w pierwszych wiekach udzielano go dorosłym, nie było problemu: najpierw kandydat do chrztu (katechumen) musiał przejść roczny etap gruntownego przygotowania, katechezy, skrutiniów, czyli specjalnych egzaminów, w czasie których sprawdzano jego motywację i wewnętrzną dojrzałość. Badano też opinie i rekomendacje ze strony wspólnoty Kościoła. I dopiero gdy katechumen przeszedł pomyślnie wszystkie próby, mógł w czasie liturgii Wigilii Paschalnej uroczyście przyjąć chrzest wobec całej społeczności lokalnego Kościoła. Był to akt, do którego podchodziło się z wielkim poczuciem odpowiedzialności: zarówno osobistej, jak i wspólnotowej.

WIARA I ODPOWIEDZIALNOŚĆ RODZICÓW

Później okoliczności chrztu się zmieniły: zaczęto chrzcić małe dzieci, niemowlęta. W tej sytuacji oczywiście świadoma decyzja i dojrzałość wiary dziecka była nieosiągalna, ale wtedy w imieniu dziecka decyzję tę podejmowali rodzice i zobowiązywali się wobec całej wspólnoty Kościoła, że wychowają dziecko w wierze i doprowadzą je do dojrzałości chrześcijańskiej. Owo kształtowanie wiary jest wtedy koniecznym dopełnieniem łaski sakramentalnej i warunkiem jej owocności.

Ta praktyka utrwaliła się w Kościele do dziś. Kościół udzielając chrztu maleńkim dzieciom, ufa rodzicom, że wywiążą się z tego zadania i przekażą im - i własnym przykładem, i w procesie wychowania - główne zręby chrześcijaństwa. Bez tych zobowiązań i choćby minimalnych gwarancji Kościół nie może chrzcić, albowiem w takim przypadku chrzest byłby pozbawiony swego istotnego elementu - wiary. A przecież, podobnie jak i pozostałe sakramenty, może być udzielany tylko w duchu wiary.

Niestety, niekiedy rodzice nie prezentują nawet szczątkowej wiary i nie mogą dać żadnych gwarancji, że zdołają swoje dziecko wychować po katolicku. Wtedy ksiądz ma prawo stawiać pewne warunki, a gdy nie zostaną przyjęte, ma wręcz obowiązek odłożyć chrzest na później. I dlatego zamiast się obrażać na księdza i szantażować groźbą odejścia z Kościoła, lepiej się zastanowić, czy rzeczywiście w tym Kościele jesteśmy jeszcze obecni. Jeśli uczciwie możemy powiedzieć, że tak - jest to argument za chrztem i prawdopodobnie zaakceptujemy wszelkie wymagania i zobowiązania związane z tym sakramentem.

Rodzice chrzestni

Drugi praktyczny problem, z jakim mamy najczęściej do czynienia przy okazji chrztu, to wybór rodziców chrzestnych. Nierzadko można odnieść wrażenie, że nie bardzo wiemy, czym się w tym wyborze kierować. Albo przeciwnie: że zbyt dobrze wiemy, tylko że kryteria naszego wyboru są dokładnie nie takie jak powinny. Innymi słowy: nie mają nic wspólnego z wiarą, za to wiele z czysto światową „pozycją", prestiżem i statusem materialnym.

Kodeks prawa kanonicznego zwraca uwagę na kilka podstawowych spraw, o których zawsze warto pamiętać. Przede wszystkim do przyjęcia zadania chrzestnego wymagane są odpowiednie przymioty: ukończenie szesnastu lat, bycie katolikiem, przyjęcie sakramentu Eucharystii i bierzmowania oraz prowadzenie życia zgodnego z wiarą i odpowiadającego funkcji chrzestnego.

Zasadność tych warunków nie powinna nasuwać żadnych zastrzeżeń ani wątpliwości, a jednak nieraz jesteśmy skłonni je lekceważyć. Dajemy temu często wyraz przy okazji pobierania lub sprawdzania zaświadczenia od ks. proboszcza o tym, że dana osoba może pełnić funkcję chrzestnego. Ktoś oburzał się kiedyś, komu i do czego potrzebny jest ten „papier",że to jakiś nieuzasadniony wymóg czy wymysł księdza.

Najpierw - dla pobudzenia wyobraźni - postawmy sobie pytanie: czy zgodzilibyśmy się poddać operacji lekarzowi, o którym wiemy, że nie ma żadnego dyplomu ani dokumentu poświadczającego ukończenie studiów medycznych? Albo czy pozwolilibyśmy, by w szkole nasze dzieci uczyła nauczycielka bez wymaganych kwalifikacji? Jeśli powiemy, że nie ma tu znaczenia „papier", lecz faktyczny talent pedagogiczny (czy chirurgiczny także?), to w takim razie, jak mielibyśmy przekonać się o tym talencie? Jeszcze jeden przykład: czy pozwolilibyśmy, by nasze dziecko dowozi! do szkoły kierowca szkolnego autobusu bez prawa jazdy ani stosownych badań lekarskich, ale za to uważający się za dobrego kierowcę? Czy taka subiektywna opinia o sobie wystarczy?

W takim razie dlaczego sprawa tak istotna, jak wychowanie kogoś w wierze, miałaby być mniej ważna? Czy w tej dziedzinie tolerowalibyśmy nieodpowiedzialność czy brak kompetencji? Odpowiedź na to pytanie pokaże nam, ile jest warta dla nas wiara: czy jest dla nas czymś realnym i ważnym w życiu, czy to tylko formalność.

CZEGO OCZEKUJE KOŚCIÓŁ?

Wymogi Kościoła odnośnie do rodziców chrzestnych są bardzo konkretne i wymierne. Jedynie kryterium i wymóg „życia zgodnego z wiarą i odpowiadającego funkcji chrzestnego" może nasuwać pewne trudności i wątpliwości. Dlatego ksiądz wydający takie zaświadczenie powinien zapytać o sprawę modlitwy, uczestnictwa w coniedzielnej Eucharystii, o stosunek do zasad wiary i moralności chrześcijańskiej, o zdolność do wzięcia odpowiedzialności za chrześcijańskie wychowanie itp. Bez tych kwalifikacji trudno byłoby wypełniać obowiązki rodzica chrzestnego, podobnie jak bez znajomości przepisów ruchu, bez dobrego wzroku i zdania odpowiednich egzaminów trudno byłoby bezpiecznie prowadzić autobus wypełniony ludźmi.

Ale odpowiedzialność za dobór i predyspozycje chrzestnych to nie jest głównie sprawa księdza. Dopilnowanie tych kwestii leży najbardziej w gestii rodziców, a potem samego dziecka. To rodzice powinni być roztropni podczas dokonywania wyboru chrzestnych. Od tego bowiem będzie zależało bardzo wiele. Zadaniem chrzestnego jest nie tylko dawanie prezentów materialnych, ale przede wszystkim darów duchowych. Dopóki dziecko samo nie zacznie się modlić czy chodzić do kościoła, w jego imieniu mają te praktyki podjąć rodzice chrzestni. Mają orędować za nim przed Bogiem, otaczać je swoją modlitwą i miłością. A to będzie możliwe tylko wtedy, gdy sami będą ludźmi głębokiej wiary i modlitwy.

Zaświadczenie dla rodziców chrzestnych może być niekiedy mało miarodajne czy mało obiektywne, gdyż trudno jest określić słowami rzeczywistość tak złożoną, jak postawa wiary czy choćby „praktykowania". Dlatego to rodzice w pierwszym rzędzie powinni dokonać starannego wyboru kandydata na chrzestnego, i to nie pod kontem zasobności konta czy „ustawienia się" w życiu, lecz właśnie wiary i jej autentycznego praktykowania. Jako ksiądz wydający takie zaświadczenia wiem, że te ostatnie kryteria nieraz ustępują pierwszemu i osoba kandydująca do funkcji chrzestnego nie spełnia podstawowych warunków. Ale wtedy obowiązkiem kapłana jest powiedzieć „nie" i nie dopuścić, by takiej funkcji podjął się ktoś, kto nie jest zdolny się z niej wywiązać.

POTRZEBA ZAANGAŻOWANIA

Problem rodziców chrzestnych i w ogóle chrztu polega chyba na tym, że często traktujemy ten sakrament jedynie jako formalność, jako rejestrację w urzędzie kościelnym, wpis do „papierów" i na poły magiczny obrzęd, który w razie czego - nie daj Boże! - zagwarantuje dziecku, że „pójdzie do nieba". Jest to niedopuszczalne uproszczenie i zubożenie rzeczywistości, jaka kryje się w sakramencie chrztu świętego. Chrzest nie działa w sposób automatyczny i niezależny od naszego zaangażowania i współpracy. I chociaż sama ważność i skuteczność sakramentu jest zagwarantowana przez Boga, a nie przez człowieka i jego ewentualne kwalifikacje, to jednak godziwość i owocność chrztu jest zależna od ludzi. I powinniśmy zrobić wszystko, by dla dobra dziecka znaleźć takich chrzestnych, którzy należycie się z tej ważnej roli wywiążą.

Musimy pamiętać, że chrzest i zgodne z nim wychowanie zadecydują o wierze dziecka, o jego życiu chrześcijańskim, a ostatecznie o zbawieniu. I dlatego powinniśmy czynić wszystko, by zapewnić dziecku te elementy, stworzyć mu atmosferę do rozwoju wiary. I skoro tak bardzo troszczymy się o zapewnienie mu odpowiednich warunków do zdrowego rozwoju, wzrostu, edukacji, o potrzebne witaminy, kalorie, mieszkanie, ubranie i tym podobne, to w analogiczny sposób powinniśmy zatroszczyć się o jego odpowiedni rozwój duchowy. A w tej dziedzinie chrzestni mają do odegrania bardzo ważną rolę. Szkoda, gdyby to miało nie mieć dla nas większego znaczenia.

KODEKS PRAWA KANONICZNEGO O CHRZESTNYCH:

Kan. 872. Przyjmujący chrzest powinien mieć, jeśli to możliwe, chrzestnego. Ma on dorosłemu towarzyszyć w chrześcijańskim wtajemniczeniu, a dziecko wraz z rodzicami przedstawiać do chrztu oraz pomagać, żeby ochrzczony prowadził życie chrześcijańskie odpowiadające przyjętemu sakramentowi i wypełniał wiernie złączone z nim obowiązki. Kan. 874. § 1. Do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten, kto: 1 ° jest wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, albo przez tego, kto ich zastępuje, a gdy tych nie ma, przez proboszcza lub szafarza chrztu, i posiada wymagane do tego kwalifikacje oraz intencję pełnienia tego zadania; 2° ukończył szesnaście lat, chyba że biskup diecezjalny określił inny wiek albo proboszcz lub szafarz jest zdania, że słuszna przyczyna zaleca dopuszczenie wyjątku; 3° jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić; 4° jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej, zgodnie z prawem wymierzonej lub deklarowanej;

5° nie jest ojcem lub matką przyjmującego chrzest.

& 2 Ochrzczony, należący do niekatolickiej wspólnoty kościelnej, może być dopuszczony tylko razem z chrzestnym katolikiem i to jedynie jako świadek chrztu.

SYMBOLE LITURGII CHRZCIELNEJ

Znak krzyża na czole dziecka - gest starożytny, według św. Augustyna dawał katechumenowi prawo do tytułu chrześcijanina; czyniony na początku celebracji wyciska pieczęć Chrystusa na mającym do Niego należeć i oznacza łaskę odkupienia, jaką nabył On dla każdego człowieka.

Woda chrzcielna - obmycie wodą i towarzyszące mu słowa formuły chrzcielnej: „N., ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego", stanowią tzw. materię i formę tego sakramentu. Poprzez tę czynność dziecko zostaje zanurzone w śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa, dzięki czemu jest oczyszczone od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego i osobistego i staje się przybranym dzieckiem Boga. W starożytności chrześcijańskiej udzielano chrztu przez trzykrotne zanurzenie i wynurzenie ze źródła chrzcielnego. Zanurzenie w wodzie oznaczało śmierć dla grzechu, a wynurzenie z wody było znakiem narodzin do nowego życia dziecka Bożego. Woda chrzcielna nabiera nadprzyrodzonej mocy dzięki modlitwie poświęcenia. W najważniejszej części tej modlitwy kapłan zwraca się do Boga tymi słowami: „Prosimy Cię, Panie, niech przez Twojego Syna zstąpi na tę wodę moc Ducha Świętego, aby wszyscy, przez chrzest pogrzebani razem z Chrystusem w śmierci, z Nim też powstali do nowego życia".

Krzyżmo - olej z oliwek zmieszany z balsamem, poświęcony przez biskupa w Wielki Czwartek, używany przy udzielaniu sakramentów chrztu, bierzmowania i święceń kapłańskich; namaszczenie krzyżmem jest znakiem włączenia do ludu Bożego i uczestniczenia w królewskim kapłaństwie Chrystusa, upodabnia ochrzczonego do Chrystusa (namaszczonego Duchem Świętym), pozwala mu być uczestnikiem namaszczenia królów, proroków i kapłanów Starego Testamentu, czyni go członkiem ludu królewskiego i kapłańskiego.

Świeca chrzcielna — oznacza, że ochrzczony został oświecony przez Chrystusa i sam staje się światłością wobec świata. Ojciec dziecka zapala ją od świecy paschalnej; jest wezwaniem dla rodziców i rodziców chrzestnych, by podtrzymywali światło wiary w życiu dziecka.

Nałożenie białej szaty - ukazuje, że ochrzczony „przyoblekł się w Chrystusa" (Ga 3, 27) i zmartwychwstał z Chrystusem; symbolizuje godność dziecka Bożego, można na niej zamieścić imię dziecka i datę jego chrztu.

Tekst pochodzi z opoka.org.pl

I Komunia Św.

Wymagane dokumenty:

• metryka chrztu dziecka
• jeśli dziecko nie należy do naszej parafii należy przedstawić zgodę własnego proboszcza na przystąpienie do I Komunii Świętej

Bierzmowanie

Wymagane dokumenty:

• metryka chrztu
• zaświadczenie o uczestnictwie w katechezie szkolnej lub ostatnie świadectwo katechizacji
• w przypadku osób starszych – świadectwo ukończenia katechizacji szkolnej

Małżeństwo

• termin ślubu można ustalić wcześniej
• należy umówić się na spotkanie i przedstawić dokumenty wymagane do zawarcia małżeństwa, na trzy miesiące przed terminem ślubu.

Wymagane dokumenty:

• aktualne, tj. z datą do 3 miesięcy wstecz, metryki chrztu „świeżość” metryki daje pewność, że nie ma mowy o bigamii lub innej nieprawidłowości, ponieważ na metryce chrztu odnotowuje się zawarte małżeństwo kościelne, święcenia lub śluby zakonne, czasem poświadcza się też sakrament bierzmowania,
• dowody osobiste,
• ostatnie świadectwo katechizacji,
• świadectwo bierzmowania (o ile nie odnotowano na metryce chrztu),
• zaświadczenie o uczestnictwie w katechezie przedmałżeńskiej,
• zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego (niezbędne, gdy małżonkowie chcą, aby ślub kościelny pociągał za sobą również skutki cywilno-prawne – tzw. ślub konkordatowy) lub akt ślubu, jeśli wcześniej zawarto związek cywilny.

Przygotowanie do małżeństwa

Przygotowanie do sakramentu małżeństwa stanowi proces, który w założeniu trwa wiele lat i ma charakter stopniowy i ciągły. Adhortacja apostolska Jana Pawła II Familiaris consortio z 1981 r. wyróżnia podział na trzy główne etapy przygotowania: przygotowanie dalsze, przygotowanie bliższe i przygotowanie bezpośrednie. Podział ten obowiązuje do dnia dzisiejszego.

Tak poszczególne etapy przygotowania charakteryzuje dokument Familiaris consortio w pkt. 66:

Przygotowanie dalsze:

Przygotowanie dalsze zaczyna się już w dzieciństwie, w tej mądrej pedagogii rodzinnej, nastawionej na doprowadzenie dzieci do odkrycia siebie jako istot obdarzonych złożoną i bogatą psychiką oraz własną osobowością z jej mocnymi i słabymi stronami. Jest to okres, w którym powinno się zaszczepić szacunek dla każdej zdrowej wartości ludzkiej, tak w stosunkach międzyosobowych, jak i społecznych, z tym wszystkim co ma znaczenie dla kształtowania charakteru, dla opanowania i właściwego użycia własnych skłonności, dla sposobu widzenia i traktowania osób odmiennej płci itd. Ponadto wskazana jest, zwłaszcza u chrześcijan, mocna formacja duchowa i katechetyczna, która ukazałaby małżeństwo jako prawdziwe powołanie i posłannictwo, bez wykluczania możliwości złożenia Bogu całkowitego daru z siebie w pójściu za powołaniem kapłańskim czy zakonnym.

Przygotowanie bliższe:

(…) począwszy od stosownego wieku i przy właściwej katechezie, jakby katechumenacie — stanowi bardziej specyficzne przygotowanie do sakramentów, niejako do ponownego ich odkrycia. Ta odnowiona katecheza przygotowujących się do małżeństwa chrześcijańskiego jest ze wszech miar konieczna do tego, aby sakrament był sprawowany i przeżywany w należytym usposobieniu moralnym i duchowym. Religijna formacja młodych powinna być uzupełniona w odpowiednim momencie i na miarę konkretnych potrzeb, przygotowaniem do życia we dwoje. Przygotowanie to, ukazując małżeństwo jako relację międzyosobową mężczyzny i kobiety, relację, która winna być stale rozwijana, pobudzi do pogłębienia problemów płciowości małżeńskiej i odpowiedzialnego rodzicielstwa i związanej z tym podstawowej wiedzy medyczno-biologicznej. Skłoni również do bliższego zapoznania się z właściwymi metodami wychowania dzieci, ułatwiając także nabycie podstawowych elementów potrzebnych w uporządkowanym prowadzeniu rodziny (stała praca, odpowiednie środki finansowe, mądre zarządzanie, pojęcie ekonomii domowej itd).

Nie można wreszcie pominąć przygotowania do apostolstwa rodzinnego, do braterstwa i współpracy z innymi rodzinami, do czynnego włączenia się w stowarzyszenia, ruchy i inicjatywy mające na celu ludzkie i chrześcijańskie dobro rodziny.

Przygotowanie bezpośrednie:

Przygotowanie bezpośrednie do sprawowania sakramentu małżeństwa powinno się odbywać w miesiącach i tygodniach poprzedzających ślub, aby w ten sposób nadać nowe znaczenie, nową treść i nową formę tak zwanemu egzaminowi przedślubnemu, wymaganemu przez prawo kanoniczne. Konieczność takiego przygotowania, istniejąca zawsze i w każdym przypadku, tym bardziej jest nagląca, gdy chodzi o narzeczonych, którzy jeszcze wykazują braki i doświadczają trudności w doktrynie i praktyce życia chrześcijańskiego.

W 2023 r. ukazał się najnowszy dokument Dykasterii ds. Świeckich, Rodziny i Życia pt. Droga wtajemniczenia katechumenalnego dla życia małżeńskiego, który stanowi owoc Synodu Biskupów z 2016 r. i następującej po niej adhortacji apostolskiej Amoris laetitia papieża Franciszka. Dokument ten wprowadza sporo zmian w obowiązującym dotychczas sposobie przygotowania, nie zmieniając jednak zasadniczego podziału na przygotowanie bliższe, dalsze i bezpośrednie.

Namaszczenie chorych

W Kościele katolickim Namaszczenie chorych zostało odnowione w wyniku Reformy liturgicznej soboru watykańskiego II. 30 listopada 1972 roku papież Paweł VI wydał na ten temat konstytucję Sacram Unctionem Infirmorum. Współcześnie kładzie się nacisk na znaczenie uzdrawiające namaszczenia. Jak zauważył Katechizm Kościoła Katolickiego, choć w historii udzielania tego sakramentu doszło do ewolucji w kierunku rytu przedśmiertnego, jednak nigdy nie zapomniano o jego mocy przywracania zdrowia ciała i duszy

Do obrzędu używa się oleju chorych (łac. oleum infirmorum), poświęconego przez biskupa w Wielki Czwartek lub przez delegowanego kapłana. Sakrament ten dana osoba może przyjąć wielokrotnie, ilekroć nastąpi u niej znaczące pogorszenie stanu zdrowia (KKK 1515). Jeżeli choroba uniemożliwia spowiedź, łaską sakramentu, jako aktu Kościoła, któremu zostało powierzone zadanie rozwiązywania i związywania (por. Mt 18,18) jest także odpuszczenie grzechów.

Trzy sakramenty, namaszczenie, jako sakrament Ducha Świętego, udzielane razem z poprzedzającą je spowiedzią (= sakramenty uzdrowienia) i następującą po nim Eucharystią – są w pewnym sensie odpowiednikiem Sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego. Z reguły, w pierwszych wiekach Kościoła udzielano ich w następującej kolejności: w czasie Nocy paschalnej najpierw był chrzest, po którym następowało namaszczenie bierzmowania, a następnie ochrzczonych prowadzono na wspólną Eucharystię, włączając ich do wspólnoty Kościoła, jakby byli już w nowo odzyskanym raju.

Pogrzeb

Pogrzeb katolicki:

Przysługuje on osobom ochrzczonym i wierzącym.

Formalności:

Po zgonie, rodzina zmarłego powinna w pierwszym rzędzie zgłosić się do Biura Parafialnego lub skontaktować się telefonicznie, w celu uzgodnienia dnia i terminu pogrzebu.

Nieodzownym dokumentem przy zgłaszaniu pogrzebu jest akt zgonu z Urzędu Stanu Cywilnego i zaświadczenie o przyjętych Sakramentach św.

W dniu pogrzebu odprawiana jest Msza św. żałobna za duszę zmarłego a następnie pogrzeb na parafialnym cmentarzu.

REGULAMIN CMENTARZA
PARAFII RZYMSKOKATOLICKIEJ
P.W. ŚW. APOSTOŁÓW PIOTRA I PAWŁA W ŁĄŻYNIE II

(WYCIĄG Z REGULAMINU CMENTARZY RZYMSKOKATOLICKICH W DIECEZJI WŁOCŁAWSKIEJ)

Kościół zawsze uważał cmentarze, grobowce, jak i poszczególne mogiły, gdzie spoczywają ciała zmarłych, za miejsca święte. Prawo kanoniczne określa: miejscami świętymi są te, które przez poświęcenie lub błogosławieństwo, dokonane według przepisów ksiąg liturgicznych, przeznacza się do kultu Bożego lub na grzebanie wiernych /KPK, kan. 1205/.

Cmentarz jest miejscem ciszy, modlitwy i zadumy.

Cmentarz opiera zarząd na podstawie prawa, Rzeczpospolitej Polskiej wyrażone w Ustawie z dn. 31.01.1959 o cmentarzach i chowaniu zmarłych z późniejszymi poprawkami.

1. Właścicielem i zarządcą cmentarza jest parafia p.w. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Łążynie, na której spoczywa obowiązek zachowania katolickiego charakteru cmentarza i jego utrzymanie zgodnie z przeznaczeniem.

2. Zarząd nad cmentarzem sprawuje proboszcz parafii p.w. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Łążynie.

3. Cmentarz otwarty (wyłączając bramy wjazdowe - klucze trzeba zawsze prosić u Pana Kościelnego) jest codziennie w porze letniej (1 IV – 31 X) od godz. 8.00 do 20.00, w porze zimowej (1 XI – 31 III) od godz. 8.00 do zmroku (do 17.00).

5. W szczególności niedozwolone jest na terenie cmentarza:

– przebywanie poza godzinami otwarcia,

– przebywanie w stanie nietrzeźwym, spożywanie napojów alkoholowych i środków odurzających, palenie papierosów,

– wprowadzanie zwierząt,

– niszczenie zieleni,

– niszczenie lub samowolne przemieszczanie elementów małej architektury,

– wyrzucanie śmieci w miejscach niedozwolonych, wyrzucanie śmieci nie pochodzących z cmentarza,

– prowadzenie akwizycji, umieszczanie reklam i rozkładanie wizytówek,

– zabudowanie grobu wykraczające poza powierzchnią miejsca grzebalnego, ustawianie ławek, ogrodzeń, sadzenie drzew i krzewów, utwardzanie wokół miejsc grzebalnych, itp. Ławki, utwardzone miejsca, nasadzone drzewa oraz krzewy mogą być usunięte przez pracowników cmentarza bez powiadomienia dysponenta grobu,

– wjeżdżanie pojazdami mechanicznymi i rowerami bez zgody Administratora,

– handlowanie i zarobkowanie bez zgody Administratora,

– usuwanie lub niszczenie na grobach tablic i napisów dotyczących osób tam pochowanych,

– zbierania wszelkiego rodzaju roślin, sztucznych kwiatów i wiązanek, zniczy z cudzych grobów,

– chodzenie po urządzonych miejscach grzebalnych

– samowolne wykonywanie prac budowlanych i kamieniarskich.

6. Na cmentarzu można zarezerwować miejsca na przyszły pochówek po uprzednim opłaceniu miejsca.

Przez opłatę rezerwacyjną nie nabiera się praw własności do opłaconego miejsca, a jedynie staje się jego użytkownikiem na 20 lat.

7. Jeżeli po 20 latach użytkownik nie dokona dalszego przedłużenia rezerwacji przez złożenie opłaty, to administrator cmentarza ma prawo grób przekopać i użyć go do pochowania innej osoby (Dziennik Ustaw nr. 47 z dn. 20.10.1972 poz.298).

8. Zarządca cmentarza nie ma obowiązku szukania osób do uregulowania opłaty. Obowiązek ten spoczywa na osobach zainteresowanych grobem.

9. Każdy grób powinien mieć dysponenta. Oświadcza on w formie pisemnej, że nie ma innych osób, które mogą sobie rościć prawa do grobu. Dysponent grobu (osoba, która opłaciła miejsce) jest zobowiązana do stałej troski o stan i wygląd grobu, nagrobka oraz bezpośredniego jego obejścia. Kształt nagrobków, pomników lub grobowców, umieszczone na nich napisy i użyta symbolika nie mogą naruszać wyznaniowego charakteru cmentarza.

10. Należy uzyskać zgodę administratora na wszelkie prace prowadzone na cmentarzu, w szczególności na pogrzeb, ekshumację zwłok, budowę nowego pomnika, likwidację grobu, wykonywanie betonowych podestów, kostki brukowej przy grobie, stawianie ławek, sadzenie drzew czy krzewów wysokopiennych.

11. Ubezpieczenia pomników przed ewentualnym zniszczeniem lub kradzieżą dokonujemy we własnym zakresie. Parafia nie bierze odpowiedzialności za jakiekolwiek zniszczenia i szkody powstałe w związku z działaniem sił przyrody, kradzieżą i aktami wandalizmu.

12. Usługi i prace kamieniarskie przy grobach mogą być wykonywane tylko w dni robocze oraz w sobotę w godzinach otwarcia cmentarza po uprzednim uzyskaniu zgody Administratora, wniesieniu stosownych opłat i zgłoszeniu zakresu prac w kancelarii cmentarza.

13. Kancelaria cmentarza (znajdująca się w kancelarii parafialnej) czynna jest we wszystkie dni robocze: po Mszy św. załatwia wszelkie sprawy związane z funkcjonowaniem cmentarza oraz pobiera opłaty. W naglących sprawach można umówić się telefonicznie.

Wszystkie opłaty wynikają z kosztów funkcjonowania i utrzymania cmentarza oraz planów inwestycyjnych.

14. Usługi kamieniarskie mogą być świadczone przez wykonawców po przedstawieniu projektu zagospodarowania grobu i jego otoczenia oraz po uprzednim wniesieniu opłat. Projekt zagospodarowania grobu i jego otoczenia może obejmować jedynie wymiar placu miejsca grzebalnego, który został określony w pokwitowaniu na grób.

15. W przypadku stwierdzenia przez Administratora rażących uchybień przy wykonywaniu prac lub usług, bądź nieprzestrzegania przez Wykonawcę postanowień regulaminu, nie wnoszeniu stosownych opłat albo uchybienia wymogom liturgii i zasadom obowiązującym w miejscu świętym Administrator może stosować wobec takiego wykonawcy czasowy lub stały zakaz działalności na cmentarzu.

16. Wykonawcy usług kamieniarskich zobowiązani są na wezwanie pracowników cmentarza i ochrony okazywać pozwolenie wydane przez Administratora na prowadzenie prac kamieniarskich. W przypadku braku pozwolenia na prowadzenie prac kamieniarskich Zarządca ma prawo zabronić wykonywania usług kamieniarskich i nakazać opuszczenie terenu cmentarza, a w razie potrzeby wezwać odpowiednie służby porządkowe lub Policję.

Niniejszy Regulamin, zatwierdzony przez Biskupa Włocławskiego, zgodny jest z Instrukcją w sprawie pogrzebu wydaną przez Biskupa Włocławskiego dnia 12.09.2011 r. (L.dz. 1170/2011) i z aktualnie obowiązującymi przepisami kościelnymi i państwowymi dotyczącymi pogrzebu i cmentarzy.

Regulamin cmentarza wchodzi w życie z dniem 1.X.2011 r.

+ Stanisław Gębicki, Wikariusz Generalny

Włocławek 12.09.2011 r. (L.dz. 1171/2011) ks. Artur 'Niemira, Kanclerz Kurii